Ο μύθος της πασχαλιάς

  

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός στη φάτνη της Βηθλεέμ,ο Ηρώδης,ο βασιλιάς της Ιουδαίας με τη σκληρή καρδιά,έδωσε διαταγή να σκοτώσουν όλα τα αγοράκια,όσα είχαν ηλικία από μιας ημέρας έως δύο χρονών!Είχε πληροφορηθεί ότι γεννήθηκε ο βασιλιάς των Ιουδαίων και φοβήθηκε πως θα του πάρει το θρόνο!Επειδή όμως δεν ήξερε ποιο ήταν  αυτό το μωρό και πού ακριβώς είχε γεννηθεί, αποφάσισε να σκοτώσει δύο χιλιάδες βρέφη!

Ο θεός όμως ειδοποίησε τη νύχτα μ΄έναν άγγελο τον Ιωσήφ να φύγουν αμέσως για την Αίγυπτο για να σωθεί ο Χριστός.Ανέβηκε σ΄ενα γαϊδουράκι  η Μαρία,κρατώντας το θείο βρέφος στην αγκαλιά της και ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα για την Αίγυπτο.

Ξημέρωσε η άλλη μέρα και βρέθηκαν να προχωρούν σε μια μεγάλη έρημο.Κι όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά στον ουρανό,άρχισε να κάνει φοβερή ζέστη.

-Τι κρίμα!είπε σε μια στιγμή αναστενάζοντας η Μαρία.Δεν υπάρχει ούτε ένα δεντράκι σε αυτή την έρημο για να σταθούμε και να δροσιστούμε λιγάκι στον ίσκιο του!

Ξαφνικά,φύτρωσε μπροστά τους ένα δεντράκι με πολλά και πυκνά φύλλα.Η Άγια Οικογένεια σταμάτησε την πορεία της και για αρκετές ώρες ξεκουράστηκε στο δροσερό του ίσκιο.

Αυτό το δεντράκι ονομάστηκε αργότερα πασχαλιά και να γιατί:

Όταν σταύρωσαν οι Ιουδαίοι το Χριστό,κοντά στο Γολγοθά είχε φυτρώσει το ίδιο δεντράκι.Από τον καημό του βλέποντας τον Κύριο να σταυρώνεται,μαράθηκε.Όταν όμως τρεις μέρες αργότερα ο Ιησούς αναστήθηκε,η πασχαλιά ζωντάνεψε και γέμισε με τσαμπιά από όμορφα μοβ και μυρωδάτα λουλούδια,για να πάρει κι αυτή μέρος στη μεγάλη χαρά.Γι΄αυτό ονομάστηκε πασχαλιά.

Πηγή:Βιβλίο <<Οι μύθοι των λουλουδιών>> εκδόσεις Στρατίκη, edo nipiagogeio

Θρύλος η όχι ; - ''Ο φούρνος της Γριάς..''

Όντας πολύ μικρός , 8 χρονών περίπου,  θυμάμαι χαρακτηριστικά τον θείο μου να σταματάει στο συγκεκριμένο σημείο, να βγαίνει απο το αμάξι του και να πετάει ένα κομμάτι ξύλου. Ρωτώντας τον γιατί, μου είπε πως εκεί είναι '' ο φούρνος της γριάς '' και έτσι γίνεται από παλιά....  Η αλήθεια είναι πως αυτή η στιγμή , χαρακώθηκε στο παιδικό μου μυαλό. Ψάχνοντας , βρήκα ένα απόσπασμα από βιβλίο  από τον  Γεώργιο Δημ. Αναστασόπουλο , το οποίο και σας παραθέτω.


'' Στον δρόμο από τα Σιτόμενα προς την Σκουτερά υπάρχει τοποθεσία «Γριάς φούρνος» όπου παλαιοτέρα οι γυναίκες που περνούσαν από τον δρόμο αυτόν πετούσαν ξύλα δεν ήξεραν όμως γιατί. Ήμουν αυτόπτης μάρτυς μικρός καθώς πήγαινα στο Αγρίνιο. Μερικές γυναίκες από το χωριό μου που πηγαίναμε μαζί στο Αγρίνιο με τα πόδια, πεζοπορία τότε, μάζεψαν ξύλα και τα άφησαν στη θέση αυτή. Όταν τους ρώτησα γιατί το κάνουν αυτό μαζεύουν ξυλά και τα αφήνουν στην θέση αυτή, δεν ήξεραν να μου πουν, μου είπαν μόνον ότι είναι έθιμο. Κατάλαβα όμως ότι κάτι συμβαίνει και έπρεπε να το μάθω και το έμαθα από κάποιον ιεροκήρυκα Σωφρόνιο Παπακιακού. Στη θέση αυτή της «Γριάς φούρνος» είχε γίνει το εξής περιστατικόν. 

     Εις στην σημερινήν τοποθεσία «Παναγούλα» Περιφέρεια Σκουτεράς υπήρχε μικρόν μοναστήρι  υπονόματι της Παναγίας μας και το μοναστήρι ήταν γυναικείο και είχε καλόγριες. Δεν ξέρουμε όμως πόσες. Στο μοναστήρι αυτό πήγαιναν οι κλέφτες και λειτουργούνταν και έπαιρναν και ψωμί και καθώς αποδεικνύεται και οι καλόγριες γνώριζαν το λημέρι των κλεφτών. Ξαφνικά όμως κάποια εποχή οι Τούρκοι κύκλωσαν το μοναστήρι και έπιασαν μια καλόγρια και αφού την βασάνισαν ίσως η καλόγρια πρόδωσε το λημέρι των κλεφτών. Τότε οι Τούρκοι κύκλωσαν το λημέρι χτύπησαν τους κλέφτες και σκοτώθηκαν πολλοί κλέφτες, όσοι δε γλίτωσαν πήραν την καλόγρια αυτή και την έκαψαν στη θέση αυτή «Γριάς Φούρνος» ζωντανή και άφησαν εντολή οι κλέφτες όπως οι διερχόμενοι να αφήνουν ξύλα ως ανάθεμα δια το κακό που έκανε η καλόγρια εκείνη. ''




 Στη σημερινή εποχή, το έθιμο αυτό ακόμη υφίσταται και συντηρείται , από ανθρώπους της νέας  γενιάς..








Πηγή : 
 Γεώργιος Δημ. Αναστασόπουλος
Γραμματέας της κοινότητας Σιτομένων
από το 1952 έως 1983.

ΤΟΠΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ - "ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΚΑΣΤΡΟΥ"

Η κορυφή του βουνού που φαίνεται στο βάθος, είναι το 'παλιόκαστρο' Μαλευρού. Κάπου στην κορυφή του βουνού υπάρχει μια σπηλιά η οποία είναι σε δύσβατο σημείο και εκεί ο μύθος λέει πως ζούσε ένα λιοντάρι και προστάτευε πάρα πολλές χρυσές λιρες και όποιος πλησίαζε τον σκότωνε.Μια φορά το χρόνο, την πρωτοχρονιά, το λιοντάρι έβγαζε τις λίρες απο τη σπηλιά τις άπλωνε, τις έλιαζε στον ήλιο και μετά τις ξαναμάζευε μέσα. Μάλιστα μια φορά κάποιοι κάτοικοι των γύρω περιοχών έβαλαν έναν κόκορα στη σπηλιά και ο κόκορας βγήκε κάτω στο ποτάμι, που σημαίνει πώς το εσωτερικό της σπηλιάς επικοινωνεί με το ποτάμι.

Στην πάνω φωτογραφία φαίνεται το Παλιόκαστρο απο τα 'παλιά' Τσουνέικα και στην κάτω απο τα 'Νέα' Τσουνέϊκα.

πηγή: Παπασπύρου Βασιλική , potamoulas.blogspot.gr